top of page
  • paxpacisdr

NEM CSAK FELFOGHATATLAN, DE HIHETETLEN IS, HOGY EZ A CIKK 12 ÓRÁN BELÜL ELTŰNIK A GOOGLE-BŐL

TO NIE TYLKO NIEWIARYGODNE, ALE TAKŻE NIESAMOWITE, ŻE TEN ARTYKUŁ ZNIKNIE Z REJESTRU GOOGLE W CIĄGU 12 GODZIN




VIRÁGVASÁRNAPI CIKK LENGYELÜL

A GOOGLE 12 ÓRÁN BELÜL LEVETTE A CIKKET


DR LAJOS BÉKEFY: ŚWIATŁA I CIENIE NIEDZIELI PALMOWEJ – JAK MAM CIĘ PRZYJĄĆ?

Wysłane przez habe | kwiecień 2023 r 2. | AMEN https://civilek.info/.../dr-bekefy-lajos-viragsarnapa.../ https://civilek.info/pl/2023/04/02/dr-bekefy-lajos-viragsarnapa-slonca-i-cienie-gdy-cie-przyjmuje/?fbclid=IwAR295zJn0RRyitZtevc5rh6tVeuAhMdFaSIIWwNTsaaYg7D9ztXHNzCDL4c Oto stoję w Poczdamie, kalwińskim mieście niemieckich, francuskich i holenderskich reformatorów, świecącym dziwnym światłem, pełnym zamków, pełnym zieleni, a nawet czystej wody. Przede mną stała pamiątka solidarności religijnej, klasycystyczny, purytański kościół kongregacji francusko-niemieckiej. Ze słowami Niedzieli Palmowej w moim sercu. A w niemal duszącej, ozdobionej złotem galerii niesamowitego imperium pałacowego Sanssoucci moje oczy oślepiają dziesiątki dzieł sztuki Caravaggia, van Dycka, Rembrandta, Rubensa, Watteau i innych gigantów malarstwa w galerii. W przeciwieństwie do tego od razu wpada mi w pamięć praca „Niedziela z czarnymi kwiatami” niemieckiego malarza Hansa Jaenischa, stworzona w 1950 roku przez kubistycznego artystę, który doświadczył okropności wojny. To obraz wpisu, który jest bardziej realny niż jakiekolwiek klasyczne przedstawienie skarbów sztuki. Ledwo zarysowana postać Mistrza na grzbiecie rozczłonkowanego osła pomiędzy kubistycznymi, geometrycznymi formami. Jest pozbawiona wszelkich złudzeń, pozbawiona ziemsko-niebiańskich złudzeń, a przez to imponująca i eksplodująca skojarzeniami. Tutaj, w niemal nierealistycznie spokojnej i majestatycznej atmosferze wyjątkowej Niedzieli Palmowej w Poczdamie, ta procesja przedstawiona w ciemnych kolorach wydaje się rozdzierająco prawdziwsza. Przypomina zupełnie inny marsz, dzięki któremu około 20 000 prześladowanych francuskich reformatorów znalazło nową ojczyznę, nowy kościół i nową braterską wspólnotę tu, w tym kalwińskim mieście schronienia, dzięki życzliwości i solidarności zreformowanych książąt, którzy akceptował hugenotów i ich kulturę przez czterysta lat. Solidarność wiary kalwińskiej, wspólnota ratującego życie losu. I tu właśnie malownicza wizja i wizualna przepowiednia realistycznej mrocznej Niedzieli Palmowej przywołuje wiele milionów dzisiejszych uchodźców, którzy w zalewie krwi, cierpienia i łez, w dryfie strachu, nie z powodu zagrożenia swojej wiary, ale o samym ich istnieniu, pozostawili swoje domy uciekające do przetrwania - straszne, ale nie tylko na Ukrainie! Myślę również o nich w moich modlitwach io tym, aby Książę Pokoju w końcu przyniósł nadzieję i potencjał pokoju pojednania, wglądu i zdrowego rozsądku w naszą ziemię. Niech niedziela czarnego kwiatu stanie się kolorowym i nieco bardziej beztroskim początkiem Wielkiego Tygodnia. Wiszą tam czarne chmury – nie tylko nad Ukrainą w 2023 roku, ale nad całą Europą. Dawno, dawno temu ta czarna chmura przetoczyła się także nad Jezusem, synem Dawida, wjeżdżającym na osiołku do miasta światła, Jerozolimy. Aby mimo wszystko nasze święto było świętem, przeczytajmy historie procesji z Ewangelii, przynajmniej jedną z nich (Mt 21,1-10; Mk 11,1-11; Łk 19,28-38; J. 12:12-19). Te historie werbunku z pewnością sprawią, że nasze myśli padną na kolana. Przede wszystkim słuchanie Jezusa mnie uspokaja. Mówi tylko, że uczniowie powinni udać się do miasta po uwiązanego osła i przyprowadzić go do niego. Cytuje zbieżne proroctwa Izajasza i Zachariasza o skromnej postaci króla siedzącego na grzbiecie osła. Siedzi w milczeniu na osiołku. Przysłowia przywołują podekscytowane świętowanie tłumu, uliczną scenę upragnionej realizacji politycznych marzeń, ale też pytanie o zdumienie: Kto to jest? (Mateusza 21:10). Bierze wszystko bez słowa. Niczym po szklanym morzu (Pilinszky) wbiega ostrożnie do świętego miasta, nie machając ręką. Bo On już wszystko wie. Że za kilka dni ten sam świętujący tłum krzyknie „Ukrzyżuj mnie” na Via Dolorosa. Ci, którzy świętują teraz, rozkładając przed nim gałązki palmowe i szaty wierzchnie, wkrótce odedrą mu resztki godności jego synostwa, spluną na czyste człowieczeństwo Ecce Homo, wskazując palcami na jego postać upadającą podczas noszenia na krzyżu. Motłoch, tłum, pokazał tam i wtedy swoją prawdziwą naturę: manipulację, niestabilność, zwykły cyrk i chleb, a nie surową potrzebę prawdy. Ujawnił swoją istotę raz na zawsze: słowo ludu jest rzeczywiście tylko słowem Boga w najrzadszych przypadkach. Tam, przy pierwszym i jedynym wjeździe do Jerozolimy, wszystko zostało objawione: milczenie Boga, gdy ojcowskie spojrzenie towarzyszy Mu w współczuciu z Jego Synem poprzez fałszywe złudzenia tłumu i pozory ku krzyżowi. Ujawniła się też determinacja Jezusa: widząc poza ludem alleluja i widząc krzyż, ale także rzeczywistość zmartwychwstania tertia die (Pilinszky), z cichą determinacją kontynuował swoją podróż. Nawet jego osioł czuł ten ogromny pionowy ciężar ciągnący się po ziemi i boską ciszę przygotowującą do wzniesienia się ku niebu i zmartwychwstania. Nie jest zapisane, że byłby niespokojny lub że jego niestosowne potrząsanie tyłkiem zbezcześciłoby boskie milczenie Jezusa. Oto stoję w świeżym wiosennym wietrze, w aurze XXI-wiecznego Poczdamu, odbijając czyste lustra wody, fontanny, pałace i kalwińską prostotę, przejrzystość, czyste linie i jasne myślenie, które się za tym kryją. W swoim osobliwym niebiańskim i historycznym blasku. Głęboko rozumiem i czuję wizualną proroczą moc ciemnego obrazu wejścia Jaenischa w Niedzielę Palmową. Nie przeniósł na płótno złudzeń, szybko duszącej atmosfery tłumu, niebiańskiego odbicia. Ale Jezus, który poszedł na przekór wszystkiemu i poszedł na całość – bo tylko tak mógł dopełnić jedynego, jednorazowego i uniwersalnie ważnego dzieła odkupienia świata. I aby otworzyć drogę jedynej godnej procesji: zbawienia prowadzącej do niebieskiego Jeruzalem. Nucę sobie pieśń Paula Gerharda i pochylam głowę tu, przed francusko-reformowaną katedrą w Poczdamie. Ze szczerym szacunkiem i wdzięcznością pielgrzyma węgierskiego kalwinisty. Przede wszystkim z sercem poddającym się NADZIEI ŚWIATA. Jak mam Cię przyjąć, Nadziejo Świata? Jak mogę powitać twoje światło, Jak mogę się spieszyć na spotkanie z tobą? O Jezu ukochany, proszę, pokaż się, co jest mi drogie i jak bardzo czekam na Ciebie! Co skłoniło nas do opuszczenia niebios i przyjęcia naszego człowieczeństwa? Zbawicielem jest miłość! Cały szeroki świat I jego liczne rany i kłopoty, Co miłosierdzie Twoje dobrze widziało, Ty tak obejmujesz. Wyryj to głęboko w swoim sercu, pogrążony w żałobie gospodarzu! W bezgwiezdną noc nadchodzi świt! Nie zniechęcaj się, Twoja pomoc stoi u twoich drzwi I pocieszy cię, Jeśli go wpuścisz. On przyjdzie ponownie: sądzić żywych i umarłych. Kto Mu ufa, nie lęka się, On mu daje łaskę. Wstań, nasz piękny dzień, czekamy! Zabierz mnie do swojego kraju, Gdzie na zawsze będziemy błogosławieni nową pieśnią dziękczynną! Źródło i pełny artykuł: Dr. Lajos Békefy/Felvidék.ma Wyróżniony obraz: Wikipedia/ilustracja Fordítás megtekintése

Az összes reakció: 11

0 views0 comments

Comments


bottom of page